Muzeum Polskich
Formacji Granicznych im. mjr. Władysława Raginisa Edward Dorszewski -

Nawigacja

Edward Dorszewski

17.03.2020

por. piech. Edward Dorszewski, ur. 08.10.1911 w Powidzu (pow. gnieźnieński), syn Zygmunta i Heleny z domu Fechtmeyer. Miał dwie starsze siostry - Zofię (urodzoną w 1902 r.) i Apolonię (urodzoną w 1904 r.). Obie siostry urodziły się w wielkopolskim Czempiniu. W 1911 r. jego rodzina przeniosła się do Powidza. Jego ojciec prowadził w Powidzu restaurację oraz sklep z artykułami kolonialnymi. Podczas I wojny światowej ojciec został powołany do wojska i w październiku 1918 roku zmarł w szpitalu wojskowym w Gnieźnie. W roku 1920 matka wraz z dziećmi przeniosła się do Poznania. Z dniem 01.09.1926 r. Edward Dorszewski, po zdaniu egzaminów wstępnych, rozpoczął naukę w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, którą ukończył w 1931 r. W tym samym roku został przyjęty do Wojska Polskiego i rozpoczął służbę w 14 pułku piechoty we Włocławku. W 1932 r. został oddelegowany z pułku celem kontynuowania swej edukacji wojskowej. Absolwent XI promocji Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi - Komorowie, w której kształcił się w latach 1932 - 1934. Po ukończeniu szkoły został, zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 04.08.1934 r., mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów piechoty. Następnie, zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych marszałka Józefa Piłsudskiego z dnia 15.08.1934 r. wcielono ppor. Dorszewskiego do 14 pułku piechoty. Z dniem 01.09.1934 r. wyznaczony został na stanowisko dowódcy plutonu - był to pluton w 8 kompanii strzeleckiej III batalionu (kompanią tą dowodził wówczas kpt. kontr. Bazyli Budzyłło, a batalionem mjr Stanisław Pietrzyk). Do stopnia porucznika awansowany ze starszeństwem z dnia 19.03.1938 r. We włocławskim pułku służył do 1939 roku. W dniu 16.03.1938 r. piastował stanowisko dowódcy plutonu w 1 kompanii 14 pułku piechoty. Na dzień 23.03.1939 r. nadal dowodził plutonem w 1 kompanii I batalionu 14 pułku piechoty (dowódcą kompanii był por. Władysław Szelepin, a batalionem dowodził mjr Piotr Kunda). Rozkazem organizacyjnym nr 3 dowódcy 14 pułku piechoty z dnia 26.05.1939 r. (rozkaz podpisał pełniący obowiązki dowódcy pułku ppłk Władysław Dzióbek) por. Edward Dorszewski wyznaczony został (w zastępstwie) na stanowisko dowódcy 6 kompanii strzeleckiej II batalionu (etatowym dowódcą tej kompanii był kpt. Michał Naziembło, a batalionem dowodził mjr Jan Łobza). Następnie przeniesiony został do Korpusu Ochrony Pogranicza, na dzień 06.07.1939 r. pełnił najprawdopodobniej służbę w Batalionie KOP „Iwieniec”. We wrześniu 1939 roku por. Edward Dorszewski był oficerem II batalionu 1 pułku piechoty KOP „Karpaty” (prawdopodobnie dowódcą kompanii). Po agresji ZSRR na Polskę, w bliżej nieznanych okolicznościach, dostał się do sowieckiej niewoli. Wiosną 1940 r. został zamordowany w Katyniu. Podczas ekshumacji przy jego zwłokach znaleziono list, pocztówkę, różaniec i kartę z Włocławka - z dnia 24.02.1940 r. Zwłoki były w mundurze. Żoną Edwarda Dorszewskiego była Aniela z domu Nowakowska (ur. 3 kwietnia 1913 r. w Bydgoszczy, zm. 3 marca 1973 r. w Słupsku). Symboliczna płyta nagrobna zamordowanego przez NKWD porucznika Edwarda Dorszewskiego znajduje się na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku, na grobie rodzinnym innego oficera 14 pułku piechoty - ppor. Wiktora Grotowskiego (sektor 82, rząd 7, grób 139). Na odsłoniętej dnia 03.05.2017 r. w Powidzu pamiątkowej tablicy, poświęconej poległym w czasie II wojny światowej mieszkańcom tego miasta, widnieje również nazwisko porucznika Edwarda Dorszewskiego.

Odznaczenia:
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 (pośmiertnie)
  • Państwowa Odznaka Sportowa
  • Odznaka Strzelecka

Opracował: Rafał Michalak
zdjęcie oficera ze zbiorów Mariana Ropejko


do góry